ਸਬਦਸੁਰਤਿਆਪਾਖੋਇਗੁਰਦਾਸੁਹੋਇਬਾਲਬੁਧਿਸੁਧਿਨਕਰਤਮੋਹਦ੍ਰੋਹਕੀ।
ਸ਼ਬਦ ਵਿਖੇ ਸੁਰਤਿ ਇਸਥਿਤ ਕਰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਆਪਾ ਖੋ ਸਿੱਟਿਆ ਗੁਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਗੁਰੂ ਕੇ ਦਾਸ ਸੇਵਕ ਬਣਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਸ ਬਣਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁਧਿ, ਬਾਲਾਂ ਵਾਕੂੰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਰਥਾਤ ਜੀਕੂੰ ਬਾਲਕ ਭੋਲੇ ਭਾ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਅਸਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਯਾ ਛਲੀਆ ਬਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵਲਾਨ ਵਲਾ ਧੋਖੇ ਭਰਿਆ ਤੀਕੂੰ ਹੀ ਉਹ ਮੋਹ ਦ੍ਰੋਹ ਕੀ ਸੁਧ ਨ ਕਰਤ ਮੋਹ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦ੍ਰੋਹ ਛਲ ਕਪਟ ਦੀ ਸੋਝੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ ਭਾਵ ਬੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੋਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
One becomes true disciple only by getting the divine word of Guru absorbed in the mind and becoming a humble slave of the Guru. For virtually a possessor of the child-like wisdom, he is free of deceit and infatuations.
ਸ੍ਰਵਨਉਸਤਤਿਨਿੰਦਾਸਮਤੁਲਸੁਰਤਿਲਿਵਲੋਚਨਧਿਆਨਲਿਵਕੰਚਨਅਉਲੋਹਕੀ।
ਕੰਨ ਉਸਤਤਿ ਨਿੰਦਾ ਸੁਰਤਿ ਸੁਣ ਕੇ ਸ੍ਰਵਨ ਅੰਦਰਲੀ ਲਿਵ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਸਮ ਤੁਲ ਸਮ ਭਾਵ ਵਿਖੇ ਹੀ ਤੋਲਦੇ ਹਨ ਭਾਵ ਜਿਹਾ ਉਸਤਤਿ ਸੁਣ ਕੇ ਦਿਲ ਖਿੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤਿਹਾ ਹੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਰਝਾਂਦਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਐਸੀ ਹੀ ਲਿਵ ਨਤਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ, ਕੰਚਨ ਲੋਹੇ ਉਪਰ ਪੈਣ ਤੇ ਇਕ ਸਮ ਰਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
Since his consciousness is engrossed in the name of the Lord; he is least affected by praise or rejection.
ਨਾਸਕਾਸੁਗੰਧਬਿਰਗੰਧਸਮਸਰਿਤਾਕੈਜਿਹਬਾਸਮਾਨਿਬਿਖਅੰਮ੍ਰਿਤਨਬੋਹਕੀ।
ਨਾਸਾਂ ਨੱਕ ਸੁਗੰਧੀ ਵਿਖੇ ਵਰਤ ਕੇ ਜੀਕੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੀਕੂੰ ਹੀ ਬਿਰਗੰਧ ਭੈੜੀ ਗੰਧ ਦੁਰਗੰਧ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਮਸਰਿ ਤਾ ਕੈ ਤਿਨਾਂ ਦੇ ਤਾਂਈ ਇਕੋ ਜੇਹੀ ਦਸ਼ਾ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਹਬਾ ਸਮਾਨ ਬਿਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨ ਬੋਹ ਕੀ ਬਿਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੌੜੇ ਮਿਠੇ ਆਦਿ ਸ੍ਵਾਦੀ ਵਿਖੇ ਜਿਹਬਾ ਭੀ ਸਮ ਭਾਵ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਮੁਕਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ ਤੇ ਅਮੁਕਾ ਕੌੜਾ ਹੈ ਇਸ ਭਾਂਤ ਦੀ ਦੁਬਿਧਾ ਦੀ ਗੰਧ ਭੀ ਨਹੀਂ ਫੁਰਦੀ।
Fragrance and foul smell, poison or elixir are the same for him, because his (devotee's) conscious is absorbed in Him.
ਕਰਚਰਕਰਮਅਕਰਮਅਪਥਪਥਕਿਰਤਿਬਿਰਤਿਸਮਉਕਤਿਨਦ੍ਰੋਹਕੀ।੧੦੭।
ਕਰ ਚਰ ਕਰਮ ਅਕਰਮ ਅਪਥ ਪਥ ਕਰ ਹੱਥ ਕਰਣੇ ਜੋਗ ਅਰ ਅਕਰਣੇ ਜੋਗ ਵਿਖੇ ਅਥਵਾ ਕੰਮ ਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਯਾ ਵਿਹਲੀ ਹਾਲਤ ਕ੍ਰਿਯਾ ਅਕ੍ਰਿਯਾ ਵਿਖੇ ਵਰਤਦਿਆਂ ਤੇ ਚਰ ਚਰਣ ਅਪਥ ਰਾਹੋਂ ਵਾਟੋਂ ਰਹਿਤ ਕੁਮਾਰਗੀ ਦਸ਼ਾ ਵਿਖੇ ਅਰੁ ਪਥ ਸੁਮਾਰਗ ਵਿਚ ਪਏ ਭਾਵ ਤੁਰਦਿਆਂ ਫਿਰਦਿਆਂ ਯਾ ਬੈਠਿਆਂ ਸਮ ਭਾਵ ਵਿਖੇ ਹੀ ਰਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਰੁ ਇਞੇਂ ਹੀ ਕਿਰਤ ਬਿਰਤ ਜੀਵਿਕਾ ਸਬੰਧੀ ਕਿਰਤ ਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਕਤਿ ਬਾਣੀ ਦਲੀਲ ਸਮ ਹੀ ਰਿਹਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਾਕਿ ਕਦੀ ਦ੍ਰੋਹ ਕੀ ਠੱਗੀ ਵਾਲੀ ॥੧੦੭॥
He remains stable and uniform even if he uses his hands in good or indifferent deeds; or treads path not worthy of appreciation. Such a devotee never harbours any feeling of deceit, falsehood or ill deeds. (107)