ਗੁਰਮੁਖਿਮਾਰਗਹੁਇਭ੍ਰਮਨਕੋਭ੍ਰਮੁਖੋਇਓਚਰਨਸਰਨਿਗੁਰਏਕਟੇਕਧਾਰੀਹੈ।
ਗੁਰਮੁਖੀ ਮਾਰਗ ਵਿਖੇ ਪ੍ਰਵਿਰਤ ਹੋਣ ਸਾਰ ਭਾਵ ਗੁਰਸਿੱਖ ਸਜਨ ਮਾਤ੍ਰ ਤੇ ਹੀ ਸਭ ਭਰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਭਰਮ ਅਗਿਆਨ ਨਿਵਿਰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਥਵਾ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤ੍ਰਾਂ ਵਾ ਪਦਾਰਥਾਂ ਪਿਛੇ ਅਤੇ ਉਹ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਸਰਣ ਦੀ ਇਕ ਮਾਤ੍ਰ ਟੇਕ ਧਾਰ ਲਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾ ਪੈਰਾਂ ਕਰ ਕੇ ਗੁਰੂ ਸਰਣ ਵਿਖੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਦਾ ਹੀ ਨਿਸਚਾ ਪੱਕਾ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਹੋਰ ਚਲਨਾ ਫਿਰਣਾ ਤੀਰਥ ਯਾਤ੍ਰਾ ਆਦਿ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
By becoming a traveller on the path set by the True Guru, disciple of the Guru sheds the illusion of wandering at places and takes the refuge of the holy feet of the True Guru.
ਦਰਸਦਰਸਸਮਦਰਸਧਿਆਨਧਾਰਿਸਬਦਸੁਰਤਿਕੈਸੰਸਾਰੀਨਿਰੰਕਾਰੀਹੈ।
ਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਵਿਖੇ ਸਮ ਸਰੂਪੀ ਇੱਕ ਕਰਤਾਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਇਸੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਧਾਰੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕਰੀ ਰਖਦਾ ਹੈ। ਅਰੁ ਸ਼ਬਦ ਵਿਖੇ ਸੁਰਤਿ ਸਾਵਧਾਨ ਕਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਰਤਦਾ ਭੀ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਨਿਰੰਕਾਰ ਪ੍ਰਾਯਣ ਹੋਯਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
Concentrating his mind on the True Guru, he starts looking at others as equal. By the union of the True Guru's blessed teaching in his consciousness, he becomes divine from being worldly.
ਸਤਿਗੁਰਸੇਵਾਕਰਿਸੁਰਿਨਰਸੇਵਕਹੈਮਾਨਿਗੁਰਆਗਿਆਸਭਿਜਗੁਆਗਿਆਕਾਰੀਹੈ।
ਐਹੋ ਜੇਹੇ ਗੁਰਮੁਖ ਦੇ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਾਰਣ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਰਬੱਤ ਹੀ ਟਹਿਲੀਏ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਸ ਐਸੇ ਪੁਰਖ ਨੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੀ ਪ੍ਰਵਾਣ ਕੀਤੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੀ ਓਸ ਦਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।
By serving the True Guru diligently, gods and other humans become his servants. Having obeyed the command of the True Guru, the whole world then starts obeying him.
ਪੂਜਾਪ੍ਰਾਨਪ੍ਰਾਨਪਤਿਸਰਬਨਿਧਾਨਦਾਨਪਾਰਸਪਰਸਗਤਿਪਰਉਪਕਾਰੀਹੈ।੨੬੧।
ਐਡੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਕੇ ਭੀ ਉਹ ਗੁਰਮੁਖ ਪ੍ਰਾਣ ਪਤੀ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾਂਦ੍ਵਾਰੇ ਪੂਜਨ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਭਾਵ ਸ੍ਵਾਸ ਸ੍ਵਾਸ ਗੁਰ ਸ਼ਬਦ ਦ੍ਵਾਰਾ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਰਾਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੀਪ ਵਰਤੀ ਸਤਿਸੰਗੀਆਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਨਿਧੀਆਂ ਮਨ ਚਿੰਦੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾਂ ਬਖਸ਼ਦਾ ਹੈ। ਜੀਕੂੰ ਪਾਰਸ ਧਾਤੂਆਂ ਨੂੰ ਪਰਸ ਪਰਸ ਕੇ ਸ੍ਵਰਣ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਕੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣੀ ਮਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉਤਮ ਗਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਣੇ ਵਿਖੇ ਇਹ ਭੀ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ॥੨੬੧॥
By worshipping the life granting and bestower of all treasures of the world, he becomes like a philosopher-stone. Whosoever comes in his contact, he does good turn to him. (261)