ਸਲੋਕਮਃ੩॥
ਅਮਰੁਵੇਪਰਵਾਹੁਹੈਤਿਸੁਨਾਲਿਸਿਆਣਪਨਚਲਈਨਹੁਜਤਿਕਰਣੀਜਾਇ॥
ਆਪੁਛੋਡਿਸਰਣਾਇਪਵੈਮੰਨਿਲਏਰਜਾਇ॥
ਗੁਰਮੁਖਿਜਮਡੰਡੁਨਲਗਈਹਉਮੈਵਿਚਹੁਜਾਇ॥
ਨਾਨਕਸੇਵਕੁਸੋਈਆਖੀਐਜਿਸਚਿਰਹੈਲਿਵਲਾਇ॥੧॥
ਮਃ੩॥
ਦਾਤਿਜੋਤਿਸਭਸੂਰਤਿਤੇਰੀ॥
ਬਹੁਤੁਸਿਆਣਪਹਉਮੈਮੇਰੀ॥
ਬਹੁਕਰਮਕਮਾਵਹਿਲੋਭਿਮੋਹਿਵਿਆਪੇਹਉਮੈਕਦੇਨਚੂਕੈਫੇਰੀ॥
ਨਾਨਕਆਪਿਕਰਾਏਕਰਤਾਜੋਤਿਸੁਭਾਵੈਸਾਈਗਲਚੰਗੇਰੀ॥੨॥
ਪਉੜੀਮਃ੫॥
ਸਚੁਖਾਣਾਸਚੁਪੈਨਣਾਸਚੁਨਾਮੁਅਧਾਰੁ॥
ਗੁਰਿਪੂਰੈਮੇਲਾਇਆਪ੍ਰਭੁਦੇਵਣਹਾਰੁ॥
ਭਾਗੁਪੂਰਾਤਿਨਜਾਗਿਆਜਪਿਆਨਿਰੰਕਾਰੁ॥
ਸਾਧੂਸੰਗਤਿਲਗਿਆਤਰਿਆਸੰਸਾਰੁ॥
ਨਾਨਕਸਿਫਤਿਸਲਾਹਕਰਿਪ੍ਰਭਕਾਜੈਕਾਰੁ॥੩੫॥
ਸਲੋਕਮਃ੫॥
ਸਭੇਜੀਅਸਮਾਲਿਅਪਣੀਮਿਹਰਕਰੁ॥
ਅੰਨੁਪਾਣੀਮੁਚੁਉਪਾਇਦੁਖਦਾਲਦੁਭੰਨਿਤਰੁ॥
ਅਰਦਾਸਿਸੁਣੀਦਾਤਾਰਿਹੋਈਸਿਸਟਿਠਰੁ॥
ਲੇਵਹੁਕੰਠਿਲਗਾਇਅਪਦਾਸਭਹਰੁ॥
ਨਾਨਕਨਾਮੁਧਿਆਇਪ੍ਰਭਕਾਸਫਲੁਘਰੁ॥੧॥
ਮਃ੫॥
ਵੁਠੇਮੇਘਸੁਹਾਵਣੇਹੁਕਮੁਕੀਤਾਕਰਤਾਰਿ॥
ਰਿਜਕੁਉਪਾਇਓਨੁਅਗਲਾਠਾਂਢਿਪਈਸੰਸਾਰਿ॥
ਤਨੁਮਨੁਹਰਿਆਹੋਇਆਸਿਮਰਤਅਗਮਅਪਾਰ॥
ਕਰਿਕਿਰਪਾਪ੍ਰਭਆਪਣੀਸਚੇਸਿਰਜਣਹਾਰ॥
ਕੀਤਾਲੋੜਹਿਸੋਕਰਹਿਨਾਨਕਸਦਬਲਿਹਾਰ॥੨॥
ਪਉੜੀ॥
ਵਡਾਆਪਿਅਗੰਮੁਹੈਵਡੀਵਡਿਆਈ॥
ਗੁਰਸਬਦੀਵੇਖਿਵਿਗਸਿਆਅੰਤਰਿਸਾਂਤਿਆਈ॥
ਸਭੁਆਪੇਆਪਿਵਰਤਦਾਆਪੇਹੈਭਾਈ॥
ਆਪਿਨਾਥੁਸਭਨਥੀਅਨੁਸਭਹੁਕਮਿਚਲਾਈ॥
ਨਾਨਕਹਰਿਭਾਵੈਸੋਕਰੇਸਭਚਲੈਰਜਾਈ॥੩੬॥੧॥ਸੁਧੁ॥
ਰਾਗੁਸਾਰੰਗਬਾਣੀਭਗਤਾਂਕੀ॥ਕਬੀਰਜੀ॥
ੴਸਤਿਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ॥
ਕਹਾਨਰਗਰਬਸਿਥੋਰੀਬਾਤ॥
ਮਨਦਸਨਾਜੁਟਕਾਚਾਰਿਗਾਂਠੀਐਂਡੌਟੇਢੌਜਾਤੁ॥੧॥ਰਹਾਉ॥
ਬਹੁਤੁਪ੍ਰਤਾਪੁਗਾਂਉਸਉਪਾਏਦੁਇਲਖਟਕਾਬਰਾਤ॥
ਦਿਵਸਚਾਰਿਕੀਕਰਹੁਸਾਹਿਬੀਜੈਸੇਬਨਹਰਪਾਤ॥੧॥
ਨਾਕੋਊਲੈਆਇਓਇਹੁਧਨੁਨਾਕੋਊਲੈਜਾਤੁ॥
ਰਾਵਨਹੂੰਤੇਅਧਿਕਛਤ੍ਰਪਤਿਖਿਨਮਹਿਗਏਬਿਲਾਤ॥੨॥