ਆਪੇਜਲੁਆਪੇਦੇਛਿੰਗਾਆਪੇਚੁਲੀਭਰਾਵੈ॥
ਆਪੇਸੰਗਤਿਸਦਿਬਹਾਲੈਆਪੇਵਿਦਾਕਰਾਵੈ॥
ਜਿਸਨੋਕਿਰਪਾਲੁਹੋਵੈਹਰਿਆਪੇਤਿਸਨੋਹੁਕਮੁਮਨਾਵੈ॥੬॥
ਸਲੋਕਮਃ੩॥
ਕਰਮਧਰਮਸਭਿਬੰਧਨਾਪਾਪਪੁੰਨਸਨਬੰਧੁ॥
ਮਮਤਾਮੋਹੁਸੁਬੰਧਨਾਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਸੁਧੰਧੁ॥
ਜਹਦੇਖਾਤਹਜੇਵਰੀਮਾਇਆਕਾਸਨਬੰਧੁ॥
ਨਾਨਕਸਚੇਨਾਮਬਿਨੁਵਰਤਣਿਵਰਤੈਅੰਧੁ॥੧॥
ਮਃ੪॥
ਅੰਧੇਚਾਨਣੁਤਾਥੀਐਜਾਸਤਿਗੁਰੁਮਿਲੈਰਜਾਇ॥
ਬੰਧਨਤੋੜੈਸਚਿਵਸੈਅਗਿਆਨੁਅਧੇਰਾਜਾਇ॥
ਸਭੁਕਿਛੁਦੇਖੈਤਿਸੈਕਾਜਿਨਿਕੀਆਤਨੁਸਾਜਿ॥
ਨਾਨਕਸਰਣਿਕਰਤਾਰਕੀਕਰਤਾਰਾਖੈਲਾਜ॥੨॥
ਪਉੜੀ॥
ਜਦਹੁਆਪੇਥਾਟੁਕੀਆਬਹਿਕਰਤੈਤਦਹੁਪੁਛਿਨਸੇਵਕੁਬੀਆ॥
ਤਦਹੁਕਿਆਕੋਲੇਵੈਕਿਆਕੋਦੇਵੈਜਾਂਅਵਰੁਨਦੂਜਾਕੀਆ॥
ਫਿਰਿਆਪੇਜਗਤੁਉਪਾਇਆਕਰਤੈਦਾਨੁਸਭਨਾਕਉਦੀਆ॥
ਆਪੇਸੇਵਬਣਾਈਅਨੁਗੁਰਮੁਖਿਆਪੇਅੰਮ੍ਰਿਤੁਪੀਆ॥
ਆਪਿਨਿਰੰਕਾਰਆਕਾਰੁਹੈਆਪੇਆਪੇਕਰੈਸੁਥੀਆ॥੭॥
ਸਲੋਕਮਃ੩॥
ਗੁਰਮੁਖਿਪ੍ਰਭੁਸੇਵਹਿਸਦਸਾਚਾਅਨਦਿਨੁਸਹਜਿਪਿਆਰਿ॥
ਸਦਾਅਨੰਦਿਗਾਵਹਿਗੁਣਸਾਚੇਅਰਧਿਉਰਧਿਉਰਿਧਾਰਿ॥
ਅੰਤਰਿਪ੍ਰੀਤਮੁਵਸਿਆਧੁਰਿਕਰਮੁਲਿਖਿਆਕਰਤਾਰਿ॥
ਨਾਨਕਆਪਿਮਿਲਾਇਅਨੁਆਪੇਕਿਰਪਾਧਾਰਿ॥੧॥
ਮਃ੩॥
ਕਹਿਐਕਥਿਐਨਪਾਈਐਅਨਦਿਨੁਰਹੈਸਦਾਗੁਣਗਾਇ॥
ਵਿਣੁਕਰਮੈਕਿਨੈਨਪਾਇਓਭਉਕਿਮੁਏਬਿਲਲਾਇ॥
ਗੁਰਕੈਸਬਦਿਮਨੁਤਨੁਭਿਜੈਆਪਿਵਸੈਮਨਿਆਇ॥
ਨਾਨਕਨਦਰੀਪਾਈਐਆਪੇਲਏਮਿਲਾਇ॥੨॥
ਪਉੜੀ॥
ਆਪੇਵੇਦਪੁਰਾਣਸਭਿਸਾਸਤਆਪਿਕਥੈਆਪਿਭੀਜੈ॥
ਆਪੇਹੀਬਹਿਪੂਜੇਕਰਤਾਆਪਿਪਰਪੰਚੁਕਰੀਜੈ॥
ਆਪਿਪਰਵਿਰਤਿਆਪਿਨਿਰਵਿਰਤੀਆਪੇਅਕਥੁਕਥੀਜੈ॥
ਆਪੇਪੁੰਨੁਸਭੁਆਪਿਕਰਾਏਆਪਿਅਲਿਪਤੁਵਰਤੀਜੈ॥
ਆਪੇਸੁਖੁਦੁਖੁਦੇਵੈਕਰਤਾਆਪੇਬਖਸਕਰੀਜੈ॥੮॥
ਸਲੋਕਮਃ੩॥
ਸੇਖਾਅੰਦਰਹੁਜੋਰੁਛਡਿਤੂਭਉਕਰਿਝਲੁਗਵਾਇ॥
ਗੁਰਕੈਭੈਕੇਤੇਨਿਸਤਰੇਭੈਵਿਚਿਨਿਰਭਉਪਾਇ॥
ਮਨੁਕਠੋਰੁਸਬਦਿਭੇਦਿਤੂੰਸਾਂਤਿਵਸੈਮਨਿਆਇ॥
ਸਾਂਤੀਵਿਚਿਕਾਰਕਮਾਵਣੀਸਾਖਸਮੁਪਾਏਥਾਇ॥
ਨਾਨਕਕਾਮਿਕ੍ਰੋਧਿਕਿਨੈਨਪਾਇਓਪੁਛਹੁਗਿਆਨੀਜਾਇ॥੧॥
ਮਃ੩॥