ਮਃ੧॥
First Mahalaa:
मः १ ॥
ਸੋਅਉਧੂਤੀਜੋਧੂਪੈਆਪੁ॥
(ਅਸਲ) ਅਵਧੂਤ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਪਾ-ਭਾਵ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ;
He alone is a detached hermit, who burns away his self-conceit.
सो अउधूती जो धूपै आपु ॥
ਭਿਖਿਆਭੋਜਨੁਕਰੈਸੰਤਾਪੁ॥
ਜੋ ਖਿੱਝ ਨੂੰ ਮੰਗ ਮੰਗ ਕੇ ਲਿਆਂਦਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ (ਜੋ ਮੰਗ ਮੰਗ ਕੇ ਲਿਆਂਦੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜੇ ਖਾਣ ਦੇ ਥਾਂ ਖਿੱਝ ਨੂੰ ਛਕ ਜਾਵੇ, ਮੁਕਾ ਦੇਵੇ);
He begs for suffering as his food.
भिखिआ भोजनु करै संतापु ॥
ਅਉਹਠਪਟਣਮਹਿਭੀਖਿਆਕਰੈ॥
ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਰੂਪ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ (ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ) ਖ਼ੈਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ,
In the city of the heart, he begs for charity.
अउहठ पटण महि भीखिआ करै ॥
ਸੋਅਉਧੂਤੀਸਿਵਪੁਰਿਚੜੈ॥
ਉਹ ਅਵਧੂਤ ਕਲਿਆਣ-ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦੇਸ ਵਿਚ ਅੱਪੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
Such a renunciate ascends to the City of God.
सो अउधूती सिव पुरि चड़ै ॥
ਬੋਲੈਗੋਰਖੁਸਤਿਸਰੂਪੁ॥
ਜੇ ਗੋਰਖ (ਜੋਗੀ ਭੀ ਇਸ ਅਵਧੂਤ ਦੀ ਜੁਗਤਿ ਵਰਤ ਕੇ) ਸਤਿ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਪੇ,
Says Gorakh, God is the embodiment of Truth;
बोलै गोरखु सति सरूपु ॥
ਪਰਮਤੰਤਮਹਿਰੇਖਨਰੂਪੁ॥੩॥
ਤਾਂ (ਇਹ ਗੋਰਖ ਭੀ) ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਏ, ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ (ਵੱਖਰਾ) ਰੂਪ ਰੇਖ ਨਾਹ ਰਹਿ ਜਾਏ ॥੩॥
the supreme essence of reality has no shape or form. ||3||
परम तंत महि रेख न रूपु ॥३॥
WWW.GURBANI.WORLD