ਮਃ੧॥
First Mahalaa:
मः १ ॥
ਸੋਬੈਰਾਗੀਜਿਉਲਟੇਬ੍ਰਹਮੁ॥
(ਅਸਲ) ਵੈਰਾਗੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ (ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਲ) ਪਰਤਾਂਦਾ ਹੈ (ਭਾਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਿਰਦੇ-ਸੇਜ ਤੇ ਲਿਆ ਵਸਾਂਦਾ ਹੈ),
He alone is a Bairaagi, who turns himself toward God.
सो बैरागी जि उलटे ब्रहमु ॥
ਗਗਨਮੰਡਲਮਹਿਰੋਪੈਥੰਮੁ॥
ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ-ਰੂਪ ਥੰਮ੍ਹ ਦਸਮ ਦੁਆਰਾ (ਰੂਪ ਸ਼ਾਮੀਆਨੇ) ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਭਾਵ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਸਦਾ ਉਤਾਂਹ ਪ੍ਰਭੂ-ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਮਾਇਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀ),
In the Tenth Gate, the sky of the mind, he erects his pillar.
गगन मंडल महि रोपै थंमु ॥
ਅਹਿਨਿਸਿਅੰਤਰਿਰਹੈਧਿਆਨਿ॥
ਜੋ ਦਿਨ ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ (ਭਾਵ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹੀ) ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
Night and day, he remains in deep inner meditation.
अहिनिसि अंतरि रहै धिआनि ॥
ਤੇਬੈਰਾਗੀਸਤਸਮਾਨਿ॥
ਅਜੇਹੇ ਬੈਰਾਗੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
Such a Bairaagi is just like the True Lord.
ते बैरागी सत समानि ॥
ਬੋਲੈਭਰਥਰਿਸਤਿਸਰੂਪੁ॥
ਜੇ ਭਰਥਰੀ (ਭੀ ਐਸੇ ਬੈਰਾਗੀ ਦੀ ਜੁਗਤਿ ਵਰਤ ਕੇ) ਸਤਿ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਪੇ,
Says Bhart'har, God is the embodiment of Truth;
बोलै भरथरि सति सरूपु ॥
ਪਰਮਤੰਤਮਹਿਰੇਖਨਰੂਪੁ॥੬॥
ਤਾਂ (ਇਹ ਭਰਥਰੀ ਭੀ) ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਏ, ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ (ਵੱਖਰਾ) ਰੂਪ ਰੇਖ ਨਾਹ ਰਹਿ ਜਾਏ ॥੬॥
the supreme essence of reality has no shape or form. ||6||
परम तंत महि रेख न रूपु ॥६॥
WWW.GURBANI.WORLD